ျပဴတင္းေပါက္ဖြင့္ဖို႕ေတာင္ ခြန္အားမရွိတဲ့ စိတ္နဲ႕
ေန႕အသစ္တခုကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ ျပင္ရေတာ့တယ္
ျမင္ေနက် ခ်က္စ္နပ္ပင္ၾကီးရဲ႕ပင္ေျခကို မျမင္ရတာပဲေကာင္းတယ္
တရြက္ခ်င္း ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ သစ္ရြက္ေတြေၾကြက်ေနမွာသိလ်က္မို႕
ကိုယ့္မွာ ကုလားထိုင္တလံုးေပၚ အေျခာက္တိုက္ၾကီး ထိုင္ရင္း ေသြးပ်က္ေနရရဲ႕
ေနေရာင္ျခည္ဟာ ဧည့္ေကာင္းေစာင္ေကာင္းလို သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ကေလး
ေလျပင္းကေတာ့ အလိုက္မသိတတ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းလို ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲခ်င္ခ်င္
ခ်မ္းခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးတဲ့ အေအးဓါတ္က ဓါးနဲ႕မိုးထားသလိုၾကီးစိုးလို႕
ကၽြက္ကၽြက္ဆူေရေႏြးနဲ႕ ေလာင္းေဖ်ာ္ထားတဲ့ င့ါ လက္ထဲက ေကာ္ဖီတခြက္ဟာ
ညွိဳးခ်ဳန္းပူပန္ ပ်က္စီးေနတဲ့ ငါ့ အတြင္းစိတ္ကို ကုစား အားအင္ေတြ ျဖည့္ေပးႏိုင္ပါမတဲ့လား
သြားသူေတြက သြားႏွင့္ျပီ
ငါ ဘယ္ေတာ့ လုိက္သြားရမွာလဲ။ ။
ခင္ေအာင္ေအး
၂၄၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၀၈ ေခ်လ္တန္ဂရို႕ဗ္ လန္ဒန္ ၀၇း၅၁ နာရီ
ဒါေလးေတြလဲ ရွိေသးတယ္
ေအာင္မင္းဦး says:
`သြားသူေတြက သြားႏွင့္ျပီ
ငါ ဘယ္ေတာ့ လုိက္သြားရမွာလဲ။ ။´
ဖတ္သြားပါတယ္ဗ်..။
ေမသိမ့္သိမ့္ ေက်ာ္ says:
အင္း အားလံုးက ဒီတစ္လမ္းတည္းကို သြားရမွာပါပဲ။ ဘယ္လို သြားရမလဲ ဆိုတာပဲ ကြာပါတယ္။
ခင္တဲ့
ေမသိမ့္
ေစာေနေသြး says:
ငယ္ရြယ္မွဳေတြ ႏုပ်ဳိခ်ိန္
လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ အေတြး
လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ အေရး
ေျမတစ္ခြင္မွာ ေ၀ဆာလုိ႕
ဇဋာျပင္မွာ ေ၀ဆာလုိ႕
အာရုံအလန္းေတြ စားသုံး
စကားလုံးေတြကုိ က ရနံ႔သင္းတယ္
အလတ္စား လတ္ဆတ္မွဳ
ခ်န္လွပ္မရေအာင္
အထားအသုိ တိက်တယ္
ဘာမထီသား လက္မေထာင္တယ္
လူမွဳ စီးပြား အိမ္ေထာင္
ေရးလုိ႕ရသမွ် အေရးေတြ
အဆင္ေျပလုိ႕
အဆင္မေျပလုိ႕
စိတ္ဓာတ္က်တယ္
စိတ္ဓာတ္ၾကြတယ္
ရင္ဆုိင္တယ္
ယွဥ္ျပဳိင္တယ္
ဇရာေတြ ျပဳိလဲတာ
ပ်ဳိျမစ္ျခင္းရဲ႕ နိဂုံးေလ
ေျပာေျပာဆုိဆုိ မရဏေျမမွာ
တိတ္ဆိတ္ေျမမွာ ပန္းေတြ ေ၀လုိ႕
ခ၀ါခ်လုိက္ပါ
အဏၰ၀ါေလာက္ ရွိပါေစ
ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ
ေကြးမဆန္႕ ဆန္႕မေကြး
ေဟာဒီ လက္ေတြ
အသံၾကားရုံနဲ႔ သံေ၀ဂ ရလုိက္ပါ
ဆိတ္သုဥ္းမယ္႕ ေနာက္ဆုံး
ေနာင္တ မရတဲ႔
သမုိင္းတစ္ခု ေတာ႕ ထုဆစ္ပါ
ေနာင္သားေတြ အတြက္
စာမ်က္ႏွာသစ္ ဖြင္႕လွစ္ခဲ႔ပါ
သမုိင္း တစ္ခုရဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာ
လွေစ ပေစ ရေစ လုိ႕ပဲေပါ႕...။
။................။
ဒီကဗ်ာေလးျဖင္႕သာ............
ေစာေနေသြး